در دوران ما ...
هر ماسه ی تک افتاده از هر صحرای تنها
مظهر حماسه ی یک زندگی انسانیست ...
در هر حماسه تک افتاده هر صحرای تنها
قطره خون شریان گم کرده ی یک انسان در قرن ما زندانیست ...
من خبر از هزاران لب بوسه ندیده دارم
که التهاب بوسه آفرینشان را
گرمی بخون آغشته ماسه ها ، خوردند ...
من خبر از هزاران بوسه ی لب ندیده دارم
که ناشکفته
در پژمردگی هزاران لاله ی سرگردان ، در هزاران صحرای گمنام مردم...
دوران ما ...
دوران عصیان صامت اشکهای پنهانیست ...
اشکهای تیره بختی که نه زبان دارند برای فریاد زدن
نه دامنی برای فرو ریختن ...
و نه قطره خون پاکی برای در هم آویختن ...
و در بیکران این همه اشک صاحب گم کرده
من خبر از هزاران شعر نسروده دارم ...
هزاران شهر یتیم ...
که پدرانشان را ...
سرایندگانشان را ...
گم کرده اند ...
ای شهرهای دوران ما ...
ای پدران زنده مشتی فرزند یتیم !!!!
مژه ، ابرو ها ، طره ها و پستانها را
بار ستایش خسته کرده است .
نان گرسنه است
بالاتر از نان ، چشمه ها تشنه اند ...
تجلی دهنده ی درخشندگی اشعه ی آفتاب
رخشندگی تصافدی اشک ابرهاست ...
و پناهگاه لاله های صحرائی
در این دوران عصیان صامت ماسه ها
کوشه کنار ماتم زده ی قبرهاست
کمر سالخوردگان را شیرینی خاطرات گذشته ،
و پشت جوانان را ، وحشت فرداهای نگران ، شکسته است ...
خون در شریان بشریت عزادار است ...
و هر ماسه ی تک افتاده در هر صحرای تنها
مظهر حماسه یک زندگی انسانیست

کــربلا سجادهء مولای عشــق
                                      روی دوشش آتشین شولای عشق

قدسیان آسمانی سوختنــــد
                                       چشـم بر مـولای محشر دوختنــــد

                             چشـم بر مـولای محشر دوختنــــد

                    چشـم بر مـولای محشر دوختنــــد

چقدر سخت است درک این لحظلات. چقدر سنگین است این بلا. چقدر کوچکیم و چقدر کودکیم در برابر درک آن.

عاشورا روز غروب خورشید. عاشورا روز پرواز کبوتران مکتب حسین. عاشورا روز امتحان. و چه امتحان سختی.

بدون حاضر شدن بر سر کلاس حسین راهی برای قبولی در آن نیست. باید آنقدر کتاب مکتب حسین را خواند تا هرآنچه را که از آن نمیفهمیم بیابیم و هرجا که دیگر توان درک آنرا نداریم از آنانکه درس را گذرانده اند سئوال کنیم.

در مکتب دانشگاه عاشورا 72 استاد درس میدهند. هر کدام تخصصی دارند. ولی آنچه که در همه مشترک است عشق است. عشق به خدا. عشق به علی، عشق به حسین. و چه زیبا عشق ورزیدند. آنان عشق را با عشق معنی کردند. و خوشا به حالشان.

عباس استاد مکتب عشق. سواری که به چش برهم زدنی از خدا تا خدا را طی کرد. عباس در کربلا مضطر شد. او مضطر شد ولی نه آنوقت که تیر بر سینه اش نشست. او مضطر شد نه آن زمان که دستهایش قطع شد. او مضطر شد آری او مضطر شد ولی وقتی که دید تیر بر مشک نشست.

زینب استاد وفا. زینب استاد مکتب صبر و درد. دیگر عادت کرده است. عادت کرده که پرپر شدن بهترین هایش را ببیند. او سینه مادر دیده است. فرق پدر. جگر برادر و اکنون سرهای برادران و ...

قاسم استاد مکتب شهادت. وقتی دید نامی از او برده نشد بغض تمام گلویش را پر کرد. او نگاه بر مرگ را به ما میآموزد. او آن است که مرگ را از عسل شیرین تر میداند.

رقیه استاد دل و دلبری. استاد گوش و گوشواره.
و
اصغر کوچکترین استاد دانشگاه. سپیدی گلو و خشکی لبانش آنقدر آموزنده اند که نیازی به کلاس رفتن ندارد.

چقدر قشنگه شبای محرم. پیر و جوون، بزرگ و کوچیک،میرن برای عزاداری. دیگه از تو ماشینا فقط صدای نوحه میاد و بس. دیگه حسین مسلمون و غیر مسلمون نمیشناسه. همه براش گریه میکنن. هر جایی که قدم میزاری میبینی که هیئت زدن. وقتی میبینی که چندتا بچه 10-12 ساله دور هم جمع شدن و برای خودشون دست راه انداختن و دارن سینه میزنن دوست داری وایسی و نگاشون کنی.

همه جا سیاهه. همه چیز از حسین حرف میزنه. اما ای کاش بعد این روزا همه چیز مثل قبل نشه. دوباره همه مثل روزای قبل نشن. ای کاش همه چیز حسینی باقی میموند. ولی چه کنیم که دیگه این دست ما نیست و هر کسی صلاح خودشو میدونه!.

خدایا تمام زندگیم به گناه گذشت. تمام وجودم رو به سیاهی رفت. اما تو منو به خودم آوردی. خدایا هر روز که تو را بیشتر میشناسم بیشتر شرمنده میشوم. از این همه کرم. از اینکه اینقدر رحمان و رحیمی. خدایا منو با مکتب حسین، پدر و فرزندانش بیشتر آشنا کن. هرچه دارم از آنان است. من که آبرویی پیش تو ندارم ولی تو را به خون حسین قسم میدهم از من بگذر.